Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Κοίτα με τα μάτια της καρδιάς



Ερχομαι απο το θανατο των παιδικων μου χρονων

και τη μοναξια που εχω ζησει
Μες στην ομιχλη τοση ενοχη
να θυμηθω χρονια που ταξιδευω
τοσο μακρια απο το φως και την αγκαλια σου
σαν ναυτης τυφλος
ειναι αυτος που δεν ξερει που παει
Πως να παει και γιατι
και προς του δρομου τη βουη
Ζωντας το φοβο του μες στο σκοταδι
Σε κοιτουσα με τα ανοιχτα ματια
με τα ματια της καρδιας
Γυρεψα τον πατερα μου, δεκατρια χρονων
και απο τοτε σαν πετρα
πετρα που κυλλαει
απ' το σπιτι, διχως χαρα
ημουν παιδι, διχως στοργη
και εσυ μου λεγες παντα
Πηγαινε μπροστα
Διχως πισω και εγω να κοιταξω
γινομουν καταρτι, σαν το καταρτι
Καπετανιος καταραμενος
Φτανει νεκρος, μανα, νεκρος
και ρωτουσα εγω τους κουρσαρους
Εφτανε στο λιμανι νεκρος
Των λουλουδιων πριγκιπισσα ησουν για μενα
και εγω Ρομπεν των δασων
το χρυσαφι απ' τους πλουσιους
να δωρισω στους φτωχους
Σε μερη εχθρικα
σε εβρισκα να ανασταινεις τους αλλους
ψαρευες ψυχες
και εγω να 'μαι ερημιτης για σενα
μες στα κλουβια
με τις μαιμουδες που πεινανε
σε εβρισκα να κλαις, σε εβλεπα να κλαις
Για τον πατερα που εγω τραγουδουσα
Με το ηχο της φωτιας
Ασε μια στιγμη τα ματια σου
Μανα μοναχη
και γυριζουμε σε αυτο τον κοσμο
πεζοποροι στη βροχη
Νυχτα βαθεια και παγωνια
η ζωη μου ως τωρα
Μανα αιμοραγω, ΑΙΜΟΡΑΓΩ!
πουθενα δεν μπορω να πιστεψω
τι ειδα προχτες
με στις σκιες καθως ερχομουνα σπιτι
Τον ταχυδρομο να παιζει ζαρια
με του δρομου τα παιδια
και ολα ανοιχτα
τα γραμματα ειδα ολου του κοσμου
ποτε ξανα, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
αυτα τα ματια της καρδιας
αλλος δεν παιρνει, οχι δεν παιρνει
τωρα ειμαι εδω και ανηκω σε μενα
Γιατι βλεπω λυσασμενα τα κορακια τριγυρναν
Παρασκευη, θα σ' αγαπω οπως και πρωτα
Μανα σ'αγαπω, στα χερια μου κραταω για σενα
Γαλαζιο φως, αφου περασα μεσα απ' τη λασπη
και τη σκοτεινια, τωρα βρισκομαι εδω κουρασμενος
θελω μονο να σε δω...
Κοιτα με τα ματια της καρδιας
Πες μου "σ'αγαπω"

Δεν υπάρχουν σχόλια: