Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Kαι τρέμω να είμαι αυτό που χρόνια ανησυχείς....



Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω

τα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.
Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα
για να 'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το έλα και το αντίο σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ' όλα.

Μαμά,
πεινάω μαμά,
φοβάμαι μαμά,
γερνάω μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς,
ωραία, νέα κι ατυχής.

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα 'χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.
Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σου φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.

3 σχόλια:

mahler76 είπε...

ύμνος.

Ben Provis είπε...

Αχ!... Πόσες φορές το έχω ακούσει και τραγουδήσει...

fpboy είπε...

γάμησς τα + άφησε τα το τραγούδι !