Thievery Corporation

Τι ωραίο live.

Τι ωραίος χώρος για συναυλίες η πλατεία νερού στο Φάληρο.

Απο τα πιο ωραία βράδια του καλοκαιριού.

Καιρό είχα να περάσω έτσι....

Θερινά σινεμά

Tις τελευταίες 2 Παρασκευές πήγα να δω σινεμά σε θερινό.
Μου έκανε εντύπωση που δεν είχαν κόσμο.
Άντε να είχαν από 15 άτομα το καθένα.
Δεν το βλέπω να είναι βιώσιμες επιχειρήσεις.
Μήπως παίζεται καμιά επιχορήγηση, καμιά απαλλαγή από ΟΑΕΕ η κάτι τέτοιο ;
Αλλιώς, πως την παλεύουν τα θερινά σινεμά ;
Και ιδιόκτητα να είναι, δουλειά δεν γίνεται !

Η Ελλάδα στα 4

Ακολουθεί μπακαλοοικονoμική κοινωνιολογική πρόβλεψη του  κώλου :

 1 .Σε αυτή την νέα Ελλάδα το 25% ( η ''αντε γαμήσου εργατιά'' που λέει και ο Πανούσης ),
 θα περνάει σκατά, θα έχει πολύ λίγα, θα ζει με τον φόβο της πείνας και της αρρώστιας, θα δουλεύει αμέτρητες ώρες, θα δέχεται απειλές και εκβιασμούς απο τους εργοδότες,  θα έχει πολύ κακή εκπαίδευση και άθλια ιατρική περίθαλψη. Επιβίωση, βάσανα, καημοί.
Το ρίχνουμε στην τρελίτσα και στην καλή παρέα για να βγει.

2. Ένα άλλο 25%, (κυριώς συνταξιούχοι και χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού τομέα) θα φυτοζωεί με τα βασικά βλέποντας την ζωή μέσα από την τηλεόραση και θα παρακαλάει να πουλήσει το σπιτάκι στο κέντρο που δεν πουλιέται το άτιμο η να πιάσει το τζόκερ. Ας είναι καλά το εξοχικό στην Λούτσα και το καλό κλίμα της χώρας.

3. Ένα τρίτο 25% θα περνάει γαμάτα, με ωραία σπίτια, με εξοχικά, διακοπές σε διαφορετικά μέρη κάθε χρόνο,  και καλή ζωή, πραγματικά ''Ευρωπαικού επιπέδου''. Θα έχει υπηρεσίες που θα τα σπάνε  και θα έχει συχνή επαφή με το εξωτερικό. Απλά θα είναι πιο μαζεμένο και θα προκαλεί λιγότερο. Είναι το 25% που κινεί την αγορά, που σκορπάει χρήμα, που καταναλώνει.

4. Και το τελευταίο 25%, η νέα, μικρότερη και φτωχότερη μεσαία τάξη που έχει μεν σταθερή δουλειά στο δημόσιο η σε μεγάλες εταιρείες και οργανισμούς,
αλλά δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 1.500 ευρώ τον μήνα σε καμιά περίπτωση,
θα είναι ευχαριστημένοι και βολεμένοι μεν, αλλά πάντα γκρινιάρα δε  ( δες δασκάλους, νοσηλευτές, αστυνομικούς), αλλά δεν θα αλλάζει και δουλειά φυσικά.

Να και ο κώλος !

Πάει και το Mobetter

Πριν λίγο καιρό έκλεισε και το τελευταίο απο τα παλιά μαγαζιά που σύχναζα παλιότερα στο κέντρο,
 το mo better, γνωστό και ως ''mo''.
Mαζί με το Χοροστάσιο και το Mad στην Συγγρού ήταν τα αγαπημένα μου μαγαζια και συμβολίζουν για μένα μια 5ετία κραιπάλης που έβγαινες και δεν ήξερες που θα σε ξημερώσει και έπινες ''σαν να μην υπάρχει αύριο''. Ζωάρα.
Πραγματικά, το τι γινόταν στο mobetter και Σάββατα ξημερώματα κατα τις 5 το πρωί που έσκαγε ολη η Αθήνα, αλλά και και κάτι καθημερινές η στα closing party που γινόμασταν όλοι λούτσα, πω,πω, τα γράφω και δεν τα πιστεύω. Μιλάμε και για μια δεκαετία πίσω και βάλε.
Φίλοι, γκόμενες, γνωστοί, άγνωστοι, χαμός.
Και δεν ήξερα ποιό τραγούδι να βάλω για να περιγράψει την εποχή, ίσως θα μπορούσα να βάλω το αγαπημένο ''our darkness'' της A.Clark (που έπαιζε πάντα κατα τα ξημερώματα που είμουνα στον ουρανό και χοροπηδούσα σαν κατσίκι ) η κάτι απο Pixies που ακούγαμε τόσο μα τόσο πολύ τότε,
αλλά οχι, μόνο οι Deus και συγκεκριμένα το ''via''
είναι κοντά στο να περιγράψει το υπέροχο χάος του MoBetter.
Respect.

oaktree καλή μουσική από το Βέλγιο

Τους είδα τυχαία στο jazz festival στην Τεχνόπολη και ήταν πολύ καλοί.

Φαλάφελ στην Αιόλου

Μια φορά την βδομάδα, στήνομαι υπομονετικά στην πιο διάσημη ουρά του κέντρου και απολαμβάνω γαμηστερό φαλάφελ με 3.5 ευρώ. Το falafellas τα σπάει,  αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, γιατί καλό φαγητό μπορείς να βρεις παντού στην Αθήνα. Η φάση είναι ότι πρώτη φορά βλέπω σε μια ουρά, όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που υπάρχουν. Τέτοιο πάντρεμα δεν έχει ξαναγίνει. Από ηλικιωμένες κυρίες που ψωνίζουν στην Αγίου Μάρκου, μέχρι κουστουμαρισμένους εταιρειάνθρωπους και από ''super-γκόμενες στον βούρκο κυλιώμενες''΄που σύχναζαν μια ζωη Κολωνάκι αλλά τώρα σκάνε πλατεία Αγίας Ειρήνης,   μέχρι cult φυσιογνωμίες του ιστορικού κέντρου, ένα φαλάφελ γίγαντας καυτερό, μας έφερε όλους πιο κοντά.

Παναθηναικός Πρωταθλητής 2014